نشریه های علمی انتشارات
اطلاعات شماره: شماره ۲/۸۳-پاییز و زمستان ۱۳۸۸

عنوان مقاله: رابطه ی «اول»، «آخر»، «ظاهر» و «باطن» با انسان کامل



DOI: 10.22067/islamic philosop.v0i0.3953

چکیده
در حوزه عرفان نظری، بسیاری از مسائل عرفانی به آیات قرآنی مستند می‌شود که از جملة این آیات، آیة شریفة «هو الاوّل و الآخر و الظاهر و الباطن» است. عرفا، غالباً اسماء یاد شده در این آیه را توصیف مقام ذات و هویّت غیبیّه مطلقه دانسته‌اند و به نظر برخی درک و شهود این اسماء مبنایی برای فهم مسئلة وحدت وجود و ندیدن هرگونه کثرت در عالم هستی می‌باشد. در این نوشتار، این نظریه مورد نقد قرار گرفته است و با ارائة دلایل متعدد، بیان شده که اسماء چهارگانه در این آیه توصیف مقام ذات نیستند و بنابراین‏، دلیلی بر وحدت وجود نمی‌باشد بلکه این آیه به نوعی وصف «انسان کامل» یا «حقیقت محمدیّه» می‌باشد.
کلید واژهها: الاوّل، الآخر، الظاهر، الباطن، هویّت غیبیّه، انسان کامل، حقیقت محمّدیّه.



Fatal error: Call to a member function getCount() on a non-object in /var/www/jm/cache/t_compile/%%38^38D^38D7420B%%article.tpl.php on line 154