نشریه های علمی انتشارات
اطلاعات شماره: شماره ۲/۸۷-پاییز و زمستان ۱۳۹۰

عنوان مقاله: رذایل اخلاقی و نسبت آن‌ها با ذات آدمی



DOI: 10.22067/islamic philosop.v0i0.11775

چکیده
بحث ارتباط اخلاق و صفات نیک و بد آدمی با ذات و طبیعت وی از مباحث کهن در عرصه حکمت عملی است، این مسئله که آیا همه اخلاق یا بخشی از آن، در همه انسان‌ها یا در بعضی از آدمیان اختیاری و اکتسابی، یا غیر اختیاری و غیرقابل تحصیل بوده و تغییر ناپذیر است، از دیر باز مطمح نظر دانایان و حکیمان بوده است.
هدف این نوشتار طرح و دفاع از این نظریه است که فضایل و کمالات امور وجودی و حقایق عینی و اکتسابی هستند، اما رذایل اخلاقی امور عدمی و نقایص و اعدام ملکات فاضله‌اند و از این جهت همین که ذات انسان فاقد کمال و فضیلتی باشد کافی است تا مصداق رذیله مقابل قرار گیرد و از آنجا که انسان در اصل خلقت تهی از فضایل بوده و عالم و عادل متولد نمی‌شود، صرف ذات آدمی و به اصطلاح انسان من حیث هو هو، از این جهت مصداق رذایل است و این به معنی «ذاتی بودن» این صفات است، چنانکه امکان ذاتی ممکن می‌باشد، یعنی رذایل در عین ذاتی بودن مانند فضایل تغییرپذیر و زوال‌پذیر هستند و اختیار و اراده انسان در آن‌ها نافذ است. از این رهگذر تعلیم و تربیت نیز جایگاه ویژه خود را از دست نمی‌دهد.
کلید واژه‌ها: خلق، فضایل، رذایل، صفات ذاتی، صفات اکتسابی.



دریافت نسخه XML

تمام متن: HOSENI SHARIF.PDF
دانلود : 4958

بازدید: 1120

تاریخ دریافت: 1390/12/17 , تاریخ پذیرش: 1390/12/17 , تاریخ انتشار: 1390/12/17

ایمیل این مقاله (نیازمند ورود )
ایمیل به نویسنده (نیازمند ورود )